خوب من در طی یک اقدام خداپسندانه از طرف دوستان دعوت شدم به بازی وبلاگی.واقعن این بازی وبلاگیا خوبیش به اینه که تکراری نیست و همش حوله یه موضوع نمی چرخه.می خواستم یه پست در مورد دانشگاه زنجان بزارم بعد دیگه خودمم حالم بد شد اینقدر همه جا صحبت از همین بود.

خوب اول از همه 24 ساعت پایانی زندگی که آق فری منو دعوت کرده:

واقعیتش قبلن ها هم به این موضوع فکر کرده بودم. اگه 24 ساعت مونده باشه نهایت سعی مو می کنم که آرزو به دل از دنیا نرم.بنابر این سریع می پردازم به کارهاییکه می خواستم انجام بدم اما هیچ وقت نتونستم.مثلن اول میرم یه دله سیر تو یه رستوران باحال غذا میخورم.یا میرم کایت سواری یا سقوط با چتر از هواپیما چون همیشه آرزوشو داشتم اما فرصتش نشده تا حالا.اگه پارک ارم هم باز بود یه سر می رم سوار ترن هوایی و رنجرش میشم حال می کنم.بعد از چند نفر که ناراحت بودم میرم دغ و دلیمو سرشون در میارم.مثلن چند تا از استادای دانشگامون.مخصوصن یکیشون که یه بار سر پایان ترم ازم تقلب گرفت و خیلی اذیتم کرد.میرم بهش میگم چقدر آدم بیسوادی بود و خودش خبر نداشت.بعد چند تا از همکارامم اینجا هستن که همیشه تو دلم بهشون فحش می دادم.اون دغ و دلی ها رو هم می برم علنی می کنم.بعد دیگه میرم یه قبر یه جای خوش آب و هوا برا خودم می خرم.بعدش یه سری آهنگ و اینا آماده می کنم که برا شادی روحم بالا سر قبرم بزارن(یه بار دیگه هم گفته بودم بعضی از آهنگا رو می خوام وصیت کنم بعدن بیام بالا سرم بزارم عوض گریه وزاری).یه سری فیلم هم هست که دوست دارم قبل از مردنم ببینم.اونا رو هم میرم به هر قیمتی شده گیر میارم میبینم….اگه وقت داشته باشم یه آرایشگاه خفن میرم و مدل مو رنگ موم رو طوری میزنم که همیشه دلم میخواسته(مثل پینک).بعد یه سری لباس خوشگل هم می خرم می پوشم بعد میرم آتلیه و یه عالمه عکساس جور واجور میندازم.اخرشم این طوری تموم میشه که مثل فیلم مادر که همه بچه هاشو جمع کرد بعدش مرد همه فامیلو و اینا رو جمع می کنم که بالا سرم باشن وقتی مردم.اهان یه چیز دیگه. پشت یه خاور میشینم رانندگی کنم.خیلی دوست دارم ببینم چه حسی به آمد دست میده

دومین بازی که از طرف حدیثه جون بود.بازی 10 تایی ها.

خوب چیزی که مسلمه و دیگه همه می دونن علاقه زیاده من به سریاله لاسته.به عمرم از هیچ سریالی به اندازه این سریال خوشم نیومده بود.بعد هم که هیچکی منو درک نکرد من مجبورم به درد خودم بسوزم و بسازم.از این چیزا هم خوشم میاد:

از افرادی که همیشه حال مو میپرسن بی مقدمه و بدون اینکه دقیقن منو بشناسن.خیلی احساس خوبی در این حالت بهم دست میده.

از افرادی که باهام هم دردی می کنن و درکم می کنن .

از بسکتبال و شنا به شدت خوشم میاد.

از راننده تاکسی های متفاوت و با انرژِی.خیلی باحالن کلی به ادم روحی می دن با ادم شوخی می کنن اصلنم درمورد تورم و گروونیو زمان الان و زمان قدیم نظر کارشناسی نمی دن.

- از نقاشی کردن خیلی خوشم میاد.کاش بتونم باز نقاشی کنم

اما از چیزایی که بدم میاد.خوب این قسمت باعث شد من هر چی دغ و دلی دارم تو همین پست بنویسم بلکه سبک شم.فقط یه اخطار بدم : این نوشته ها به ماجراها و اتفاقاتی که تو فرند فید و وبلاگستان و اینا میفته ربطی نداره.به همکارای شرکتم مربوط میشه.خواهشن ییهو بهتون بر نخوره این وسط.

-از ادم هایی که از آدم سوال می پرسن.بعد که جوابشونو دادی می خوان قانعت کنن که حرفت اشتباس و همون چیزی که اونا فکر می کردن درسته.یا اصلن سوالو پرسیده که بگه یعنی ما هم بلدیم

-از افرادی که تو هر بحثی حرفی برای گفتن دارن بعد هم آدمو می خوان به این نتیجه برسوننکه آدم های کار درستی هستن.مثلن تو داری راجع به خرید خونه حرف میزنی بعد طرف میگه آره من کی کی ایم داره خونه می خره و ما پولداریم و اینا.یا مثلن بحث روابط مادر شوهری و عروس میشه طرف خودش شوهر نکرده مجبوره رابطه عمه خاله خاله خانباجی پسرعموشو با عروسش مثال بزنه که یعنی بگه ما هم هستیم.

-از راننده تاکسی هایی که وقتی پول خورد ندارن مسافر سوار می کنن.بعد هم هی می گن:”خانم خورد بده!!!”یه بار با یه راننده تاکسی سر همین موضوع دعوام شد و راننده تاکسی هایی که وقتی مسافر یه مسیر دیگه بهشون خورد تو رو وسط راه پیدا می کنن و بعد راه حل ارائه می دن که یعنی از اینجا هم تاکسی گیر میاد!!!

-از خانم های مجرد و سن بالایی که هی می خوان بگن ما N تا خواستگار دکتر و مهندس و پولدار داشتیم ولی خودمون ردش کردیم.یا مثلن هر مردیو تو شرکت می بینن هی به آدم می گن :این آقاهه یه بار می خواست منو بگیره من بهش رو ندادم.در این رابطه این پست ژوپی رو بخونید.

- از افرادی که به هر نحوی می خوان خودشونو به خارجه ربط بدن.مثلن طرف تا مرز افغانستان هم نرفته بعد هی میشنه از مزایای لندن که خاله اش اینا سال هاست اونجا تعریف میکنه.یا مثلن طرف 2 بار تو زندگیش دختر خاله مامانشو ندیده بعد هی از زندگیشتو سویس که داره با یه آقای سویسی زندگی می کنه تعریف می کنه.خوب کمبود داری مگه اینقده ندید پدیدی؟

- از افرادی که منتظرن یه اتفاقی بیفته تا بهشون بر بخوره بدم میاد.بعدشم هی منتظر باشن که بقیه منت شونو بکشن.مثلن طرف هوسش نبوده به خانم سلام نکرده شروع می کنه دیدی!!این خیلی بی ادبه می خواست از همون اول هم با من قطع رابطه کنه.اصلن همه بی ادب و بی تربیتن و …

اما حالا چیزایی که تو دنیای مجازی بدم میاد:

-یکی لینک برای داغ کردن بفرسه بعد s قبلش نزده باشه.آی حرصم در میاد.

-با فیل شکن تو فیس بوک و فیلکر رفتن و اد کردن و این جور کارا.عذابه یعنی

گر اخبار هنری رو دنبال میکنید باید اطلاع داشته باشید که نمایشگاه خانم ایران درودی با نام “جاودانه خلیج فارس”ه از اول خرداد در موزه هنر های معاصر شروع شد و ظاهرن تا اوایل تیر ماه ظاهرن تمدید شده.من خیلی ایشون رو نمیشناختم و فقط در حد شنیدن اسم و اسم کتابشون بود.و این نمایشگاه فرصت خیلی خوبی بود برای اینکه از نزدیک با آثار ایشون آشنا بشم.این نمایشگاه که همه آثار 50 سال کار ایشون به نمایش گذاشته شده بود به گفته خودش بهترین نمایشگاهشون بوده و همیشه آرزو داشته که یه روزی همه آثارشو بتونه برای ایرانی ها به نمایش بزاره.

بهتون توصیه می کنم اگر فرصت دارید یه سری به این نمایشگاه بزنین.من وقتی خودم آثار ایشون رو دیدم خیلی ناراحت شدم از اینکه چرا تا حالا ایشون رو به درستی نشناخته بودم.و اینکه چرا هم چنین هنرمند هایی بین خیلی از ما باید ناشناخته باشن.

تابلو ها حس های متفاوتی رو به آدم منتقل می کرد و چند تا از اون ها به نظرم واقعن شاهکار بودن.یکی از ویژگی اکثر تابلو ها وجود نور و پیوند اون بین زمین و آسمان بود .

“من دوست دارم روح انسان را در آثارم نشان دهم،نه خودشان را.این بر میگردد به علاقه ام به خاک.به این خاک،خاک نیکانان من است.این گستره خاک نیاکان من است.برای همین است که اکثرا نور از زمین است که به آسمان می رود و یا نور جاری می شود.چون برایمن مسائل پیرامون آن شخص مهم نیست،حجم برایم مهم است.”(مجله مشق آفتاب شماره4)

یکی از نکات دیگری که برام خیلی خیلی جالب بود اسم گذاشتن روی تابلو ها بود.و از همه جالب تر اسامی که شاملو روی چند تا از تابلو ها گذاشته بود(مثل سلطان بودن).چون خیلی به شاملو ارادت دارم و وقتی این موضوع رو فهمیدم علاقه ام به ایران درودی بیشتر شد.

جالبه که یکی از تابلو هایی که برای شرکت نفت کشیده شده بود احمد شاملو اسم گذاری کرد و بعد ها کیارستمی با همین نقاشی طرح پوستر نمایشگاه رو زد و به قول خانم درودی شد یکی از تابلو های تاریخی!

یکی از مشخصاتی که تو بیشتر تابلو های این هنرمند دیده میشه (و به این موضوع هم شهرت پیدا کرده)شکل مناره ها ی امام رضا و ستون های تخته جمشیده که خودش به شدت به این موضوع تاکید داره.که در تابلو هاش اثری از زادگاهش(مشهد) و همچنین برگترین اثر تاریخی وطنش تخت جمشید دیده بشه و حسه شرقی بودن رو به بیننده منتقل کنه.

“من همیشه کوشیده ام وقتی که کسی نقاشی ام را می بیند،نه به خاطر موضوعش،بلکه به خاطر نوع بر خوردش با زندگی این روحیه شرقی را درک کند.هر چند وقتی از روحیه شرقی صحبت می کنیم باید عربستان را جزو اش بگذاریم یا سوریه را!ولی وقتی به هنر خودم نگاه می کنم،فکر می کنم که فاخر است.این فاخر بودن از هنر هخامنشی می آید.”

رادیو زمانه مصاحبه کاملی با ایشون قبل از برگزار شدن نمایشگاه، در فرانسه انجام داده.بهتون توصیه می کنم که این مصاحبه رو گوش بدید.واقعن جالب و تاثیر گذاره.

مرد ها همیشه یک روح زنانگی درشون وجود داره (همون طور که زن ها حسه مردانگی دارن)و همسرم به عنوان یه مرد معتقده کتاب زندگی ایران درودی”در فاصله دو نقطه…”یکی از موثر ترین نوشته هایی بوده که این حس رو توش تقویت کرده.و من به عنوان یک زن ایرانی به هنرمندی مثل ایران درودی افتخار می کنم.زنی که پر از احساساته و درکشیدن این احساسات نبوغ خاصی داره.

دلم نیومد به شعری که شاملو تقدیمش کرده به ایران درودی، رو نذارم .

اشاراتی

به ايران درودی

پیش از تو
صورتگران
بسیار
از اینده ی برگ ها
اهوان بر اوردند؛
یا بر شیب کوهپایه ای
که شبانش در کج و کوج ابر و ستیغ کوه نهان است؛
یا به سیری و به سادگی
در جنگل پُر نگار مه الود
گوزنی را گرسنه که ماغ می کشد.
تو خطوط شباهت را تصویر کن:
اه و اهن و اهک زنده
دود و دروغ و درد را ـــ
که خاموشی
تقوای ما نیست.

سکوت اب می تواند خشکی باشد و فریاد عطش؛
سکوت گندم می تواند گرسنگی باشد
و غریو پیروزمندانه ی قحط؛
همچنان که سکوت افتاب
ظلمات است.
امّا سکوت ادمی فقدان جهان و خدا ست. ـــ
فریاد را تصویر کن!
عصر مرا تصویر کن …
در منحنی تازیانه به نیشخطّ رنج؛
همسایه ی مرا
بیگانه با امید و خدا؛
و حرمت ما را
که به دینار و درم برکشیده اند و فروخته.

تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم
و ان نگفتیم
که به کار اید،
چرا که تنها یک سُخن، یک سخن در میانه نبود:
ازادی!
ما نگفتیم
تو تصویرش کن!

منابع و لینک های مرتبط:

ایران درودی در ویکیپدیای فارسی

ایران درودی در ویکیپدیای انگلیسی

مصاحبه رادیو زمانه با ایران درودی

سایت رسمی ایران درودی

مجله مشق آفتاب.شماره 4(اینو تو روز جشن پرشین بلاگ بهمون همینطوری دادن.منم گفتم اینجا ازش استفاده کنم.یه مصاحبه خیلی خوبی با ایشون انجام شده)

کتاب درفاصله دو نقطه.نشر نی

سایت احمد شاملو

پ.ن:اسم این پست برگرفته از شعر شاملوست

خوب من چیکارکنم دیگه الان همه عالم و آدم گزارش نوشتن من بنویسم تکراری می شه.البته خوب من تا ساعت 5:30 که خواب بودم بعد هم رفتم وحموم و دیگه خوشحال بودم گفتم 7 که شروع نمیشه همون 7:30 بریم که همه رسیده باشن.بعد همیطوری شانسکی رفتیم تو فرند فید دیدیم حدیث و ویدا و فواد دارن گزارش مستقیم پخش می کنن.و تازه دوزاریمون افتاد که برنامه 4 شروع میشده.

خوب یه جور تجربه جدید بود با آدم هایی که تو دنیای مجازی باهاشون دوست بودی،از نزدیک آشنا بشی.راستیش من همیشه از این موضوع هراس داشتم و خیلی دلم نمی خواست که شخصیت واقعیم با شخصیت مجازیم قاطی پاتی شه اما یه مدتیه فکر می کنم این هم یه جور تجربه است و باید امتحانش کنم.از اونجایی که من همیشه سر قرار های مختلف توییتری-فرند فیدی خوابم هیچ وقت نشد این حالت رو حس کنم تا 5 شنبه که این اتفاق افتاد و راستش از این اتفاق خیلی راضیم.خیلی خوشحالم از اینکه حدیث و آقای جم و ویدا رو از نزدیک باهاشون آشنا شدم.دقیقن هم همونطوری بودن که فکر میکردم.دیدن جادی و خانمشون هم یکی از قسمت های هیجان انگیز ماجرا بود.

اما در مورد خوده جشن. خدا رو شکر کسی خیلی اینجا رو نمی خونه(منظورم مسئولین برگزاری جشن) راحت تر می تونم بد و بیراه بگم.به نظرم یه تناقض خیلی بزرگ در این جشن وجود داشت .عمده وبلاگ هایی که به عنوان وبلاگ نویس های محبوب و پرخواننده معرفی شدن مدتی فیل بودن یا هنوزم هستن.وبلاگ نویس هایی مثل دکتر مزیدی،زهرا اچ بی،ویولت و …که همگی مدتی گرفتار این سانسور احمقانه بودن حالا وبلاگشان به عنوان برترین ها اعلام میشه و کلن هم کسی این موضوع رو به روی مبارکش نمیاره.اونچیزی که من از این جشن فهمیدم این بود:برگزار کنندگان این جشن به دنبال اثبات این موضوع بودن که وبلاگ نویسی در ایران بدون هیچ مشکلی انجام میشه و کلن ما ها خیلی باحالیم که داریم تبلیغ وبلاگ نویسی می کنیم.

افرادی که خیلی دلم می خواست از نزدیک نزدیک باهاشون اشنا بشم یکیشون ویولت بود که خیلی خیلی دوسش دارم وهر وقت وبلاگشو می خونم کلی بهم احساس خوب دست می ده و یه جورایی برام نماد مقاومت و صبر بوده.ساروی کیجا که خیلی وقته هم وبلاگه خودش و هم ولاگه دخترش(یسنا) رو می خونم.یکی از باحالترین وبلاگ نویسایی که دیدم تا حالا ، آنی دالتون که به همون با مزگی وبلاگش بود و خیلی دوستش داشتم

آهان یه چیزی در مورد میلاد من بگم.من وقتی اسم میلادو خوندن گفتم وای این میلاده و کلی ذوق و شوق بعدش یادم افتاد که میلاد قرار نیست بیاد(قضیه دندون عقل و تشیع جنازه و اینا رو میگم).بعد گفتم پس این یه میلاد دیگه است که میشناسمش بعد دیگه هی میلادا رو با هم غاطی کردم و فقط حسرت می خوردم کاش الان میلاد میومد جایزه رو می گرفت.بعد که گزارش بچه ها رو خوندم دیدم این همون میلاده خودمون بوده.خیلی ناراحت شدم که چرا نرفتم پایین ببینمش.آقا خوب درست شفاف سازی کنین وقتی میاین جشن.بعد من البته وقتی میلاد رفت جایزه شو بگیره کلی تشویقش کردم .تازه شوورمم خیلی تشویقش کرد(از نظر لایک و اینا گفتم که دوبل حساب کنی).ولی جدی خیلی تبریک .بعدن یه شیرینی درست و درمون همتون باید بدید.ویدا هم بهم چند تا وبلاگ نویس رو معرفی کرد که اون لحظه اصلن هیچ کدومو نشناختم بعد که اومدم خونه دو زاریم افتاد کیا رو می گفته و بازم حسرت به دل موندم چرا نرفتن ببینمشون(خوب من چی کار کنم در آن واحد مغزم دو تا کار رو نمی تونه انجام بده).

همچنین به دوستان عزیز دکتر مجیدی ،جناب یک فتحی(ما آخرش نفهمیدیم شما اومدین یا نه ولی می خواستم شوور رو بفرستم به عنوان نماینده فتحی ها جایزه تو بگیره!) ، زهرا اچ بی ،دکتر مزیدی ،جناب بامدادی تبریک فراوان.خیلی دوست داشتیم شما را هم میدیدیم.

در پایانهم لازم می دونم از زحمات مجدانه آق فری و فواد تشکر و قدر دانی کنم که ملت رو از گزارش لحظه به لحظه بی نصیب نذاشتن و خلاصه یه کاری کردن که ما خودمونم شکمون برد جشن رو درست رفتیم یا نه!

عکس ها در وبلاگ حدیث موجوده.منم عکسام همونه بیشتر نیست.

پ.ن: خوب مثلاینکه واقعنی میلاد نبوده.بعد من اشتباه فهمیدم.و کلن الان غاطی کردم باز!

گزارش های زیر هم خواندنیه:

جشن پرشین بلاگ

گزارش ازجشن تولد 6 سالگی پرشین بلاگ

اندر جشن پرشین بلاگ

گزارش مصور و لحظه به لحظه از جشن شش سالگی پرشین بلاگ

مراسم معرفی پرشین بلاگ به صد وبلاگ نویس برتر!

در جلسه ششمین سالگرد تولد پرشین بلاگ چه گذشت؟

پراکنده هایی از جشن

جشن تولد پرشين بلاگ

گزارش از جشن پرشین بلاگ

دراین تصاویر عکس های مختلف پزشکی(مثل عکس های رادیولوژی،سونوگرافی،الکترو کاردیوگرام و …) با هم ترکیب شدن و باعث بوجود اوردن عکس های خنده دار و عجیب شدن.همون طور که میبینین بعضی از عکس ها خیلی خلاقیت توش به کار رفته:

منابع و لینک های مرتبط:

Medgadget

medical anomalies

خیلی دوست داشتم در مورد این اتفاق های اخیری که در مورد فوتبال و … افتاد حرفی نزنم اما یه چیزی اگه هر روز جلو چشت باشه ناچار تو هم جو زده می شی و مجبوری در موردش نظر بدی.لاقل من که این طوریم.یه چیزی هم بگم همه عالم و آدم می دونن من از علی دائی هیچ وقت خوشم نیومده. به خیلی از رفتار هاش هم معترضم همیشه هم تو خونمون سر این مسئله دعواس (چون شوور به شدت طرفدار علی دائیه). و قطبی رو هم به همون دیلیلی که خیلی ها دوسش دارن،دوست می دارم و واقعن خوشحالم که چنین آدمی پیدا شده که داره کمی اخلاق رو به مردم و ورزشکار ها یاد میده.

قطبی یه آدمی بوده که مدت ها ایران نبوده.هیچ وقت در جو مزخرف و خالزنکی مطبوعات ورزشی و تلویزیون ایران قرار نگرفته.(این جو مزخرف که میگم رو شما هم می تونید تجربه کنیدولازم هم نیست به امریکا و اروپا برید تا ببینید بعضی از ما ایرانی ها چقدر اخلاق های بد داریم.فقط کافیه یه مدت تو اجتماع حضور نداشته باشید ).حالا با یه اخلاق خوب وارد این اجتماع شده یه تیم رو قهرمان کرده و به همه نشون داده اخلاق و قهرمانی هیچ منافاتی با هم ندارن.

اما کسی چه می دونه که اگر همین قطبی تو ایران بود آیا باز هم به همین جنتلمنی می موند؟ایا اگر مثل علی دائی از اول فوتبال بازی کردنش مورد حسادت اطرافیانش قرار میگرفت اصلن می تونست تحمل کنه؟اگه خصوصی ترین اتفاق زندگیش زرتی تو اینترنت و میدون انقلاب پخش میشد باز هم الان اعصاب راحتی داشت؟یا اگر به خاطر عرضه پول در اوردن مورد آماج تهمت های مردم قرار می گرفت که فلانی از شهرتش تونست پولدار بشه و ال و بل باز هم به این با اخلاقی می موند؟

باز هم می گم رفتار علی دائی قابل توجیه نیست اما قابل درک هست!!شاید اگر هر کدومم ما جای علی دائی بودیم صد بد تر با مردم بر خورد می کردیم.ما آدم هایی هستیم که بلکل خودمونو مبرا از همه چیز می کنیم بعد شروع می کنیم به کوبیدن یکی و بالا بردن یکی دیگه.خیلی هم زود همه چیز یادمون میره.مثلن یادمون میره که اولین فوتبالیستی که تو لیگ برتر آلمان(بوندس لیگا) از ایران رفت همین علی دائی بود.همینی که شبکه 3 بی خود ترین بازی های بایر مونیخ و آرمینیا بیلفیلد رو فقط به خاطر علی دائی پخش می کرد و کلی پز می داد که بازیکن تیم ملی ایران در باشگا های آلمان و ….همین علی دائی که تو جام ملت های آسیا این همه پاس گل داد و گل زد برای ایران.همین آدمی که شد یه الگو برای بقیه فوتبالیست ها و ورزشکارای ایران که آدم اگه ایرانی هم باشه و تو ایران هم زندگی کنه باز هم باعث می تونه مطرح باشه.یا مثلن نمی خوایم قبول کنیم علی دائی برای اردبیلی ها ورزشگاه ساخته ما فقط دوست داریم بنز و خونه شو ببینیم .

اگر به هر دلیلی الان علی دائی سر مربی تیم ملی شده عوض حمایت و روحیه دادن همش منتظر شکست خوردن تیم ملی هستیم.من خودم خیلی دوست داشتم قطبی سر مربی می شد و مطمئنن خیلی لجم گرفت از اینکه ییهو علی دائی پاشد رفت سر مربیگری رو به عهده گرفت اما اگه واقعن خود فوتبال براموم مهمه چرا این قضیه رو تموم نمی کنیم و باز هم چسبیدیم به حواشی که آی چرا علی دائی این طوری کرد چرا این طوری کرد.ما اگر خودمون از خودمون حمایت نکنیم مثلن می خوایم مردم کشور های دیگه ازمون حمایت کنن؟شکست های چرند تیم ملی به نظر من خیلی طبیعیه.هر کسی تحت این فشار و جو منفی باشه نتیجه بهتر از این نمی تونه بگیره.حالا باید بگیم گور پدر تیم ملی فقط علی دائی این وسط ضایع بشه تا ما دلمون خنک شه.واقعن بهتر نبود به جای اینکه ادای کسی رو در بیاریم و مسخره اش کنیم به ایرادات فنی تیمش می پرداختیم؟

به این موضوع هم دقت کنید.ما وقتی کسی کاره خوبی انجام میده انونقدر می بریمش بالا که تحمل دیدن هیچ خطایی رو ازش نداریم بعد که طرف اشتباه کرد به خاطر اینکه اشتباه خودمونو جبران کنیم باز طرف رو می بریمش زیر خاک.یعنی رسمن می شوریمش و پهنش می کنیم.بعدشم میگیم آخیش حقش بود.مگه همین مهران مدیری نبود که این همه طرفدار داشت و همه واسش خود کشی می کردن حالا بعد از اون شب شیشه ای فحشه که نثار این بشر می کنن.خوب واقعن یه پیشنهاد دارم.بیایم اصلن اینقدر یکی رو این همه خدا  نکنیم که بعد بخوایم اینقدر خوار و ذلیلش کنیم.اینم بفهمیم که همه آدم ها خطا می کنن و شاید روزی هم این بلا هایی که سر بقیه میاریم سر خودمون یا اطرافیانمون هم بیاد.

پ.ن:شاید این حرف ها به خودم بود بیشتر.خودم که خیلی وقت ها برای خنده ادای کسی رو در میارم یا تهمت های بیهوده ای که به کسی زده میشه رو به بقیه می گم تا کیف کنیم.شاید واقعن این متن یک اعتراف نامه بود بیشتر.

با تشکر از فواد به خاطر کمک در تهیه این متن